روش شناسی اسلاوی ژیژک (۱۹۴۹ - )

ویلیام دیل و تیموتی بیل − اسلاوی ژیژک (۱۹۴۹ - ) پژوهشگرِ ارشد در موسسهی جامعهشناسیِ دانشگاهِ لیوبلیانای اسلوونی (زادگاهاش) است. وی همچنین استادِ مدعو در چندین دانشگاهِ امریکایی بوده است.ژیژک پس از تحصیلاتِ رسمیاشْ (ظاهرا چون بهاندازهی کافی مارکسیست نبوده) نتوانست منصبِ دانشگاهی بگیرد و [برای همین] به ترجمهکردن پناه بُرد و با آنْ امرار معاش میکرد. وی در دههی ۱۹۷۰ کمک کرد تا [گروه] لکانیهای لیوبلیانایی شکل بگیرد؛ این گروهْ متشکل از روشنفکرانِ جوانی بود که به لکان علاقمند بودند (خودِ ژیژک سالها زیرِ نظرِ لکان و ژاک آلن میلر (شاگرد و دامادِ لکان) در پاریس [در حوزهی روانکاوی] کار کرد). این گروهْ نشریهی «Problemi» را منتشر کردند. نوشتههای ژیژک در این نشریهْ اغلب در قالبِ هجو و فریبکاریِ ادبی (hoax) بود؛ یکبار با اسمی مُستَعارْ بررسیای انتقادی از یکی از کتابهای خودش نوشت که دربارهی لکان بود. از این نوع بازیگوشیها در آثار مُتَاخِّرِ وی نیز دیده میشود. فلسفهی ژیژکژیژک را با تفسیرهایِ خاصِ خودش میشناسند؛ وی با نگاه به مجموعهی آثارِ نظریِ مارکس و لکان و دیگرانْ تفسیرهایی از فرهنگِ مردمی و بهویژه از فیلم و تلویزیون (از فیلمهای آلفرد هیچکاک گرفته تا ماتریکس و برنامهی تلویزیونیِ اُپرا وینفِری) نوشته است. به همین دلیل است که برخیْ آثار او را سَبُک و سَطحی میدانند. البته که چنین نیست. ژیژک در همهی آثارش میکوشد تا نظریهی فرهنگیای تولید کند که مفاهیمِ روانکاوانه (بهویژه لکانی) را با مفاهیمِ مارکسیستی از ایدئولوژی و تاریخِ سیاسیْ درآمیزد. ژیژک در توصیفی که از مجموعه آثار خودش (با عنوانِ «Woe s war» («آنجا بود»)، انتشاراتِ ورسو) داردْ ریسکِ سیاسیای را